Αποθηκεύτηκε στις 14. 10. 2026.
Φαινόταν ότι τα πήγαινα μάλλον καλά. Δεν ήμουν ακόμη ούτε 19 ετών και μου έρχονταν παραγγελίες από όλο τον κόσμο, ακόμη και από τις μεγαλύτερες τσεχικές εταιρείες. Στη συνέχεια έγινα επικεφαλής σχεδιαστής στο τότε ταχύτερα αναπτυσσόμενο τσεχικό startup Kiwi.com και στην αρχή έστησα ολόκληρη την ομάδα σχεδιασμού. Παρ' όλα αυτά, κάτι άλλαξε τον προσανατολισμό μου. Ήταν ένας «σύντομος δρόμος» που διάλεξα λάθος, στο χωριό Κλενόβετς της κεντρικής Σλοβακίας. Ήδη νωρίτερα η περιοχή αυτή μου είχε μείνει, δεν ξέρω πώς, στο μυαλό — τεράστια ανεργία και πολλά διαζύγια, ναρκωτικά.
Μαζί με συναδέλφους από την εταιρεία αγοράσαμε εδώ ένα σπίτι και νομίζαμε ότι, ως νέοι επιχειρηματίες, θα μπορέσουμε να βοηθήσουμε. Όμως ο Θεός είχε άλλο σχέδιο.
Καθ' οδόν προς έναν τεχνίτη, μου ήρθε η ιδέα να συντομεύσω τη διαδρομή, όμως έστριψα σε αδιέξοδο στο τέλος του χωριού — κατευθείαν σε έναν οικισμό Ρομά.
Μέχρι τότε δεν είχα κοιτάξει τη φτώχεια κατάματα. Αυτό άγγιξε την καρδιά μου και, μολονότι δεν αγαπούσα τους Ρομά, μάλλον το αντίθετο, ήθελα να τους βοηθήσω.
Για αρκετούς μήνες μάζευα θάρρος και απλώς προσευχόμουν, ώσπου πήρα μερικές μπάλες με την ελπίδα να τραβήξω την προσοχή των παιδιών και να αρχίσουμε να παίζουμε. Πέτυχε. Χρειάστηκε επιμονή, πολλές στιγμές πάνω στα γόνατα, συχνή Θεία Κοινωνία, αμέτρητες χαμένες μπάλες, μερικές σπασμένες κιθάρες και skateboard που έγιναν καυσόξυλα, αλλά σιγά σιγά κατάφερα να κερδίσω την εμπιστοσύνη της κοινότητας.
Μερικές φορές όμως ο Θεός ζητά από εμάς μικρές θυσίες, για να ωριμάσουμε σε μεγαλύτερες, αφού Εκείνος έδωσε για εμάς ολόκληρη τη ζωή Του. Ήξερα ότι, αν θέλω να πάρω στα σοβαρά τη βοήθεια, πρέπει να ζήσω ανάμεσά τους, να τους γνωρίσω από μέσα, με άλλα λόγια να μετακομίσω σε μια ξύλινη παράγκα στον οικισμό. Κοιτάζοντας πίσω, πρέπει να πω ότι ήταν μία από τις πιο ευτυχισμένες περιόδους της ζωής μου. Την εποχή εκείνη δούλευα πια κυρίως ως σχεδιαστής εξ αποστάσεως, ακόμη στην Kiwi, αλλά η καρδιά μου έμενε πια στο Κλενόβετς. Ο Θεός όμως είχε για μένα κι άλλη έκπληξη.
Ο Ιησούς είπε στον Νικόδημο: «Ο άνεμος πνέει όπου θέλει, και ακούς τον ήχο του, αλλά δεν ξέρεις από πού έρχεται και πού πηγαίνει. Έτσι είναι με καθέναν που γεννήθηκε από το Πνεύμα.» Στις προσευχές και στην ανάγνωση της Αγίας Γραφής ο Θεός μου έδειξε ότι πρέπει να φύγω από την ιεραποστολή, που εξελισσόταν τόσο ελπιδοφόρα, και να επιστρέψω στο Μπρνο. ΓΙΑΤΙ;;;
«Δεν είναι καλό να είναι ο άνθρωπος μόνος.» Μολονότι είχα ήδη σκεφτεί ότι θα μείνω μόνος, γιατί, ας το παραδεχτούμε, η πιθανότητα να βρω μια γυναίκα πρόθυμη να ζήσει μαζί μου με αυτόν τον τρόπο ζωής ισοδυναμεί με το να ψάχνεις βελόνα στα άχυρα, ο Θεός το έβλεπε αλλιώς. Τη Μιχάλκα τη γνώρισα ακριβώς στη δουλειά στο Μπρνο, και μάλιστα μόλις είχαμε μετακομίσει και οι δύο στους γονείς μας, που «τυχαία» έμεναν ο ένας απέναντι από τον άλλον, στην άλλη πλευρά του δρόμου. Παντρευτήκαμε στις 25.8.2018 και μετά τον γάμο μετακομίσαμε στο Κλενόβετς, όπου από τότε υπηρετούμε μαζί. Τον Οκτώβριο του 2019 ήρθε ο πρώτος μας βοηθός — ο γιος μας Αδάμ Τζινέπρο — και τον Μάιο του 2021 προστέθηκε κοντά του η αδελφούλα Μαρία.
Η Μιχάλκα έχει σπουδάσει ψυχολογία, αλλά τώρα είναι κυρίως υποδειγματική μητέρα και νοικοκυρά. Έδωσε σε όλη τη δουλειά τρυφερότητα και καλή καρδιά, που της έλειπαν πριν. Συμπλήρωσε επίσης τον κρίκο που έλειπε στη δουλειά με τα κορίτσια. Μαζί προσπαθούμε να αναζητούμε το θέλημα του Θεού για τη δουλειά μας ανάμεσα στους φτωχούς, να τους οδηγούμε στη φιλοπονία και την εντιμότητα, να μαθαίνουμε στα παιδιά να διαβάζουν, να γράφουν και να μετρούν σωστά, και να τα διδάσκουμε και τη χριστιανική πίστη και ηθική.
Το καλοκαίρι του 2020 ιδρύσαμε τη μη κερδοσκοπική οργάνωση Χριστιανική Ιεραποστολή Ρομά και έτσι η δουλειά μας πήρε επιτέλους και επίσημη μορφή. Μας επιτρέπει να απασχολούμε άλλους ανθρώπους, να δεχόμαστε εθελοντές, να ζητάμε δωρεές και να βοηθούμε στους οικισμούς Ρομά ακόμη και στην εποχή του κορονοϊού, όταν οι επισκέψεις από πολίτες είναι απαγορευμένες. Ένας ακόμη λόγος για την ίδρυση είναι η προσπάθεια να οργανώσουμε μαθήματα επανακατάρτισης στο επάγγελμα του χτίστη και να αρχίσουμε να διδάσκουμε στους νέους πρακτικά επαγγέλματα.
Μαρτίνος, Μίσα, Αδάμεκ και Μαρία