Ο π. Μαρτίνος Χάλικ: «Ο Θεός θέλει να είμαστε κοντά ο ένας στον άλλον"

Η Ορθόδοξη Εκκλησιαστική Κοινότητα στο Μάρκοβτσε άκουσε στις 23 Νοεμβρίου ένα βαθύ και βαθιά ανθρώπινο κήρυγμα του π. Μαρτίνου Χάλικ, ο οποίος υπενθύμισε στους πιστούς τι σημαίνει πνευματική εγγύτητα, αγάπη και υπομονή μεταξύ των ανθρώπων.

Η Ορθόδοξη Εκκλησιαστική Κοινότητα στο Μάρκοβτσε δημοσίευσε στο Facebook της το κήρυγμα του π. Μαρτίνου Χάλικ από την Κυριακή 23 Νοεμβρίου. Παραθέτουμε την πλήρη απομαγνητοφώνησή του για τους αναγνώστες μας

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Δόξα τω Ιησού Χριστώ. Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, σήμερα συμπληρώνεται ήδη μία εβδομάδα από τότε που ξεκίνησε η νηστεία μας. Έτσι προετοιμαζόμαστε σιγά σιγά για τον ερχομό του Χριστού, του Σωτήρα, όπως ψάλλουμε στις παρακλήσεις.

Και ταυτόχρονα διδασκόμαστε τι είναι σοφό να κάνουμε και τι όχι. Βλέπουμε στο σημερινό ευαγγέλιο ότι ακόμη κι αν ένας άνθρωπος είναι πλούσιος, ακόμη κι αν έχει τα πάντα, μπορεί αύριο να είναι νεκρός και από όσα έχει να μην έχει πια τίποτα. Μερικές φορές ζηλεύουμε τους άλλους.

Εκεί στο Γκέμερ, όπου υπηρετούσαμε, ήταν κάποιος που απασχολούσε πολλούς ανθρώπους. Απασχολούσε πολλούς ανθρώπους και ήταν πλούσιος. Μόνο όσοι ήταν κοντά του και δούλευαν μαζί του ήξεραν ότι είναι δυστυχισμένος. Γιατί η γυναίκα του ξόδευε τα χρήματα, ήταν κάπως έτσι, δεν ήταν τίμια, και εκείνος δεν είχε από αυτήν παρά στεναχώρια.

Συχνά ζηλεύουμε όταν βλέπουμε κάποιον να τα καταφέρνει. Αλλά μετά, όταν γνωρίσετε αυτόν τον άνθρωπο καλύτερα, ανακαλύπτετε ότι, για παράδειγμα, τον βασανίζει ο καρκίνος και δεν ξέρει αν θα είναι εδώ την επόμενη μέρα, αν θα είναι εδώ σε μια εβδομάδα.

Οι αρρώστιες δεν αποφεύγουν ούτε τους φτωχούς ούτε τους πλούσιους. Η δυστυχία στις οικογένειες δεν αποφεύγει ούτε τους φτωχούς ούτε τους πλούσιους. Και συχνά ο καθένας μας έχει τον πόνο του, τον οποίο ο Θεός επέτρεψε, αλλά ο Θεός μας δίνει πάντα μαζί με αυτούς τους πόνους και έναν δρόμο.

Δίνει και τον δρόμο. Λέει: «Ελάτε σε μένα όλοι όσοι είστε φορτωμένοι. Ελάτε σε μένα όλοι όσοι υποφέρετε. Κι εγώ θα σας… εγώ θα σας βοηθήσω.»

Γι' αυτό και κάθε εβδομάδα, περίπου, πηγαίνουμε στον ναό. Ο Θεός μας έχει προστάξει να πηγαίνουμε την Κυριακή στον ναό, αλλά δεν μας το πρόσταξε σαν κάποιος τύραννος. Μας το πρόσταξε επειδή ξέρει ότι πρέπει να ξεκουραστούμε. Ότι πρέπει να αντλήσουμε δύναμη. Πρέπει να ανανεωθούμε.

Καμιά φορά συμβαίνει κάποιος να δουλεύει, να δουλεύει, να δουλεύει και τώρα δεν έχει όρεξη ούτε να φάει, ούτε να πιει, αλλά η μητέρα του λέει: «Φάε, πήγαινε να πιεις κάτι, κάνε ένα διάλειμμα.» Και ο Θεός το ίδιο λέει και σε εμάς: «Την Κυριακή κάνε ένα διάλειμμα, πήγαινε στον ναό, πήγαινε να προσευχηθείς.» Για να μη σκεφτόμαστε συνεχώς εκείνα τα γήινα πράγματα που μας βασανίζουν, που είναι αναγκαία – φαγητό, ποτό, ρούχα, σπίτι. Αλλά να σκεφτόμαστε και τα πνευματικά.

Έτσι άκουσα ότι όταν κάποιος είναι στη δουλειά, ακούει. Οι άνθρωποι ακούνε πολύ ωραία. Είδα και ότι όταν κάποιος έχει προϊστάμενο, ο προϊστάμενος λέει κάτι και όλοι: «Ναι, ναι, τέλεια, καλά το είπατε.» Ακόμη κι αν μέσα στο μυαλό του ίσως σκέφτεται ότι είναι ανοησία. Αλλά μαθαίνει πολύ ωραία την υπακοή και στη δουλειά οι άνθρωποι υπακούν πολύ ωραία. Και τότε ξέρει τι είναι σημαντικό. Όχι το επαγγελματικό, αλλά το προσωπικό.

Όταν έρχομαι σπίτι, όπου έχω την οικογένειά μου, λέω στον εαυτό μου: «Εδώ στη δουλειά θα το υπομείνω κάπως, θα τα καταφέρω, υπακούω για να μην έχω προβλήματα, για να μην έχω έννοιες, και θα γυρίσω σπίτι και εκεί είναι το κυριότερο.» Και τώρα στο σπίτι. Και ο Θεός μας λέει: «Άκου και στο σπίτι. Άκου τον άντρα σου. Ακούστε, παιδιά, τους γονείς σας. Ακούστε τους.»

Και δεν πειράζει που δεν θα λυθούν όλα. Δεν πειράζει που δεν θα είναι όλα τέλεια. Ακούστε και μη φιλονικείτε. Μη κάνετε παρατηρήσεις. Ακούστε όπως θα ακούγατε στη δουλειά και εστιάστε στο κυριότερο. Το κυριότερο είναι το πνευματικό. Στον Θεό.

Και όταν ακούμε στη δουλειά και έχουμε στη δουλειά τα πάντα σε ειρήνη, τότε έχουμε ησυχία, τότε μπορούμε να επικεντρωθούμε στα του σπιτιού. Όταν ακούμε στο σπίτι, δεν έχουμε καβγάδες στο σπίτι και μπορούμε να επικεντρωθούμε στα πνευματικά. Στο κυριότερο.

Γιατί, όπως βλέπουμε, ακόμη κι αν κάποιος έχει πολλά και μαζέψει πολύ φαγητό, και ποτό, και χρήματα, ώστε να έχει για τον εαυτό του όσα χρειάζεται, μπορεί να μην του χρησιμεύουν καθόλου. Ο Χριστός λέει: πότε δεν του χρησιμεύουν; Όταν τα μάζευε για τον εαυτό του.

Έτσι κάνουν οι άνθρωποι: συχνά μαζεύουν για τα παιδιά τους. Θέλουν τα παιδιά τους να περνούν καλά. Και αυτό είναι όμορφο. Ο καθένας έχει το δικαίωμα. Να μαζεύει για τα παιδιά του, να αφήνει στα παιδιά του, και αυτό είναι όμορφο. Άρα δεν μαζεύουμε για τον εαυτό μας.

Όμως είναι πάντα η οικογένειά μας. Και ο Θεός ζητά από εμάς κάτι ακόμη. Να μαζεύουμε και για τον Κύριο τον Θεό. Εκείνον που μας τα χάρισε όλα, που μας φρόντισε τη δουλειά, που μας έδωσε υγεία, που μας έδωσε ζωή, να τον υπηρετούμε κι εμείς. Έτσι βοηθούμε την Εκκλησία ή βοηθούμε τους πάσχοντες φτωχούς, στους οποίους ο Χριστός, ο Θεός, αποκαλύπτεται σε εμάς.

Έτσι, αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, είθε πράγματι ο Θεός να δώσει να μην υπηρετούμε τον εαυτό μας, αλλά τον Κύριο τον Θεό. Την Κυριακή άκουσαν τον Θεό, ήρθαν στον ναό, όπως μας το διατάζει ο Κύριος ο Θεός, και κατάλαβαν ότι δεν γίνεται επειδή δεν μας αγαπά ή επειδή θέλει κάτι από εμάς. Το κάνει επειδή, σαν μια καλή μητέρα, θέλει να ξεκουραστούμε, να πάρουμε δύναμη, να είμαστε κοντά του.

Γι' αυτό μας καλεί και να έρθουμε στην εξομολόγηση, γιατί στην εξομολόγηση μπορούμε να τα ρίξουμε όλα από πάνω μας. Όλες αυτές τις αμαρτίες που μας βαραίνουν, όλα τα λόγια που είπαμε χωρίς καν να το θέλουμε. Όλα αυτά τα βαριά, για να μπορέσουμε να τα αποτινάξουμε, να φύγουμε από τον ναό τόσο ελαφροί και να πάρουμε πάλι δύναμη για την επόμενη εβδομάδα.

Και ο Χριστός, ο Θεός, όπως μια μητέρα, θέλει να μας έχει κοντά του. Ο καθένας θέλει να έχει τα παιδιά του κοντά του. Και ο Χριστός θέλει να είμαστε κοντά του. Τόσο κοντά, που γίνεται ψωμί, για να μπορέσει να μπει στο ακάθαρτο, βρώμικο στόμα μας και να είναι μέσα μας. Τόσο κοντά μας θέλει να είναι. Αν τον βλέπαμε, δεν θα μπορούσαμε να τον δεχτούμε. Αν ξέραμε τι είναι η Θεία Κοινωνία, θα πέφταμε όλοι στη γη. Αν καταλαβαίναμε πόσο μεγάλη είναι αυτή η εγγύτητα.

Αλλά έρχεται ως απλό ψωμί, για να τα αντέξουμε όλα. Για να μπορέσουμε να τον δεχτούμε, γιατί τόσο κοντά μας θέλει να μας έχει. Όπως οι γονείς θέλουν τα παιδιά τους κοντά τους. Ο Χριστός είναι ανάμεσά μας.