Σε μία εβδομάδα ξεκινούν οι διακοπές της άνοιξης. Τι κάνουμε τώρα; Τα παιδιά θα βαριούνται, και αυτό συχνά οδηγεί στην αμαρτία.
Τι θα λέγατε να τα πάμε κάπου εκδρομή; Σε κάστρο ή στη φύση; Εκεί υπάρχει ακόμη λάσπη με χιόνι, αλλά περισσότεροι άνθρωποι μας παρακαλούσαν να πάμε κάποια στιγμή τα παιδιά στον ζωολογικό κήπο. Θα προσευχηθούμε γι' αυτό και θα ρωτήσουμε τους μεγαλύτερους τι γνώμη έχουν...
Η Ημέρα Δ
Ξεκινήσαμε 44 παιδιά και 8 ενήλικες την Πέμπτη στις 8 το πρωί. Στον ζωολογικό κήπο φτάσαμε γύρω στις 11, έπειτα από κουραστικό ταξίδι. Κάθε φορά που ταξιδεύουμε με το λεωφορείο με παιδιά, πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για εμετούς. Έτσι ξεκινήσαμε εφοδιασμένοι με πολλές σακούλες και με Κινεντρίλ για τον δρόμο της επιστροφής.
«Κύριε, άκουσε την προσευχή μου, και η κραυγή μου ας φτάσει σε Σένα!» Ψαλμός 112:2 (προσευχή τη μέρα πριν από την εκδρομή)
Όταν το θυμάμαι τώρα, θα έλεγα ότι τα παιδιά φέρθηκαν καλά. Όλα πήγαν καλά με τη χάρη του Θεού: επιβίωσαν όλα τα ζώα, ο ζωολογικός κήπος, κι εμείς. Και τα παιδιά έζησαν κάτι μεγάλο: κανείς μάλλον δεν γύρισε όλο τον ζωολογικό κήπο τόσο γρήγορα και δεν τράβηξε τόσες φωτογραφίες όσο η δική μας παρέα.
Στον δρόμο της επιστροφής σταματήσαμε στον νέο ναό της αγίας Θηρεσίας της Λισιέ για μια επίσκεψη, προσευχή και ευλογία. Στα παιδιά άρεσε περισσότερο η χορωδία.
Έπειτα από 11 ώρες και μέσα στο σκοτάδι, παρκάραμε χωρίς πρόβλημα μπροστά στον οικισμό Ρομά και τα παιδιά έτρεξαν σπίτι, στις οικογένειές τους. Τους είχε ήδη λείψει το σπίτι τους.
