Зачувано 14. 10. 2026.
Се чинеше дека ми оди сосема добро; немав ни 19 години, а ми пристигнуваа нарачки од целиот свет и од најголемите чешки фирми. Потоа станав главен дизајнер во тогаш најбрзорастечкиот чешки стартап Kiwi.com и на почетокот го составував целиот дизајнерски тим. И покрај тоа, нешто го смени мојот правец. Тоа беше една погрешно избрана „кратенка“ во селото Кленовец во средна Словачка. И претходно овој крај некако необјасниво ми остана во глава - огромна невработеност и разводи, дрога.
Со колегите од фирмата купивме тука куќа и мислевме дека како млади претприемачи ќе умееме да помогнеме. Но Бог имаше друг план.
На пат кон еден занаетчија ми текна да го скратам патот, но свртев во слепа улица на крајот од селото - право во ромска населба.
Сè до тогаш не ѝ бев погледнал на сиромаштијата в очи. Тоа го допре моето срце и иако не ги љубев Ромите, туку напротив, сакав да им помогнам.
Неколку месеци собирав храброст и само се молев, додека еден ден едноставно не земав неколку балони со надеж дека ќе го привлечам вниманието на децата и ќе почнеме да си играме. Успеа. Тоа ме чинеше упорност, многу мигови на колена, често свето причестување, безброј изгубени балони, неколку скршени гитари и скејтборди исцепени на дрва за огрев, но постепено успеав да ја придобијам довербата на заедницата.
Но понекогаш Бог бара од нас мали жртви, за да созрееме за поголеми, зашто Тој за нас го даде целиот Свој живот. Знаев дека ако сакам сериозно да мислам на помагањето, треба да живеам меѓу нив, да ги запознаам однатре, со други зборови, да се преселам во дрвена колиба во ромската населба. Гледано наназад, морам да кажам дека тоа беше еден од најсреќните периоди во мојот живот. Во тоа време веќе работев главно како дизајнер од далечина, сè уште во Kiwi, но моето срце веќе остануваше во Кленовец. Но Бог имаше за мене и друго изненадување.
Исус му рече на Никодим: „Ветерот дува каде сака, и го слушаш неговиот шум, но не знаеш од каде доаѓа и каде оди. Така е со секој што е роден од Духот.“ Во молитвите и при читање на Библијата Бог ми покажа дека од мисијата што убаво се развиваше треба да се вратам во Брно. ЗАШТО???
„Не е добро човекот да биде сам.“ Иако веќе мислев дека ќе останам сам, бидејќи да си признаеме, шансата да најдам жена што ќе биде подготвена да живее на овој начин е еднаква на барање игла во купа сено, Бог мислеше поинаку. Ја запознав Михалка токму на работа во Брно, па дури и двајцата во исто време се преселивме кај нашите родители, кои „случајно“ живееја еден наспроти друг, преку улица. Се венчавме 25.8.2018 и по свадбата се преселивме во Кленовец, каде оттогаш заедно служиме. Во октомври 2019 ни пристигна првиот помошник - синчето Адам Гинепро, а во мај 2021 му се придружи сестричката Марија.
Михалка е дипломирана психологичка, но сега пред сè примерна мајка и домаќинка. На целата работа ѝ даде нежност и љубезно срце, што претходно ѝ недостигаа. Исто така го пополни недостасувачкиот дел од работата со девојчињата. Заедно се трудиме да ја бараме Божјата волја за нашата работа меѓу сиромашните, да ги водиме кон работливост и чесност, да ги учиме децата како што треба да читаат, пишуваат и сметаат, и да ги поучуваме и на христијанската вера и морал.
Во летото 2020 основавме непрофитна организација „Христијанска ромска мисија“, и така нашата работа конечно доби и официјален облик. Тоа ни овозможува да вработуваме други, да примаме волонтери, да бараме донации и да помагаме во ромските населби и во времето на коронавирусот, кога се забранети цивилните посети. Друга причина за основањето е желбата да воспоставиме курсеви за преквалификација за yидар и да почнеме да ги учиме младите на практични занаети.
Мартин, Миша, Адамек и Марија