Отец Мартин Халик: „Бог сака да бидеме блиску еден до друг"

Православната црковна општина во Марковце на 23 ноември ја слушна длабоката и многу човечка проповед на отец Мартин Халик, кој им потсети на верниците што значат духовната блискост, љубовта и трпението меѓу луѓето.

Православната црковна општина во Марковце објави на својот Фејсбук проповед на отец Мартин Халик од неделата, 23 ноември. Го пренесуваме целиот препис за нашите читатели

Во името на Отецот, Синот и Светиот Дух, слава на Исус Христос. Драги браќа и сестри, денес веќе е една недела откако ни започна постот. Така полека се подготвуваме за доаѓањето на Христос, Спасителот, како што пееме на молебните.

А истовремено се и поучуваме што е мудро да се прави, а што не е мудро. Во денешното евангелие гледаме дека иако човекот е богат, иако има сè, утре може да биде мртов и од она што го има нема да има ништо. Понекогаш им завидуваме на другите.

Таму во Гемер, каде што делувавме, имаше еден кој вработуваше многу луѓе. Вработуваше многу луѓе и беше богат. Но само оние што му беа блиску и што работеа со него знаеја дека тој е несреќен. Зашто неговата жена ги трошеше тие пари, беше таква, не беше чесна, а тој со неа имаше само маки.

Често завидуваме кога ќе видиме дека некому му оди добро. Но потоа, кога подобро ќе го запознаете тој човек, ќе откриете дека, на пример, го мачи рак и не знае дали ќе биде тука утре, дали ќе биде тука по една недела.

Болестите не ги заобиколуваат ни сиромашните, ни богатите. Несреќата во семејствата не ги заобиколува ни сиромашните, ни богатите. И често секој од нас има своја мака што Бог ја допуштил, но Бог заедно со тие маки секогаш ни дава и пат.

Дава и пат. Вели: „Дојдете кај мене сите што сте оптоварени. Дојдете кај мене сите на кои им е тешко. А јас вас… јас ќе ви помогнам.“

Затоа секоја недела, така отприлика, одиме во храмот. Бог така ни заповедал, во недела да одиме во храмот, но не ни го заповедал како некој тиранин. Ни го заповедал затоа што знае дека ние треба да се одмориме. Дека ние треба да наполниме сили. Ние треба да се освежиме.

Понекогаш е така што некој работи, работи, работи и сега не му се ни јаде, не му се ни пие, но мајка му ќе му каже: „Јади, оди испиј нешто, направи си пауза.“ И Бог и нам така ни вели: „Во недела направи си пауза, оди во храмот, оди да се помолиш.“ За да не мислиме постојано на тие земни работи што нѐ мачат, а што се потребни – јадење, пиење, облека, дом. Туку да мислиме и на духовните работи.

Слушнав дека кога некој е на работа, слуша. Луѓето убаво слушаат. Видов и дека кога некој има шеф, шефот ќе каже нешто, а сите: „Да, да, одлично, добро кажавте.“ Иако во главата можеби си мисли дека тоа е будалаштина. Но убаво се учи на послушност и луѓето убаво слушаат на работа. А потоа знае што е важно. Не работното, туку личното.

Кога ќе дојдам дома, каде што го имам семејството, си велам: „Тука на работа некако ќе го издржам, ќе се снајдам, слушам за да немам проблеми, за да немам грижи, а ќе дојдам дома и таму е главното.“ А сега дома. И Бог ни вели: „И дома слушај. Слушај го својот сопруг. Слушајте, деца, ги своите родители. Слушајте ги.“

И не пречи што сè нема да се реши. Не пречи што сè нема да биде совршено. Слушајте и не се карајте. Не опоменувајте. Слушајте како да сте на работа и насочете се кон главното. Главното е духовното. Кон Бога.

А кога ние слушаме на работа и потоа на работа сè ни е во мир, тогаш имаме спокој, тогаш можеме да се насочиме кон работите дома. Кога слушаме дома, дома немаме кавги и можеме да се насочиме кон духовните работи. Кон главното.

Зашто, како што гледаме, иако некој има многу и насобере многу храна, пијалак и пари, толку колку што му треба за себе, тоа може воопшто да не му користи. Христос вели: кога не му користи? Кога тоа го собирал за себе.

Луѓето така прават што често собираат за своите деца. Сакаат на нивните деца да им биде добро. И тоа е убаво. Секој има право на тоа. Да собира за своите деца, да оставува настрана за своите деца, и тоа е убаво. Значи, не собираме за себе.

Но тоа сепак е наше семејство. А Бог сака од нас уште нешто повеќе. Да собираме и за Господ Бог. На Оној што ни го даде сè, што ни ја уреди работата, што ни го подари здравјето, што ни го даде животот, и Нему да му служиме. Затоа ѝ помагаме на Црквата или им помагаме на сиромашните што страдаат, во кои ни се открива Христос, Бог.

Така, драги браќа и сестри, навистина, дај Боже да не им служиме на себеси, туку на Господ Бог. Во недела го слушнаа Бога дека дошле во храмот, така како што ни заповеда Господ Бог, но сфатија дека тоа не е затоа што не нè сака или затоа што би барал нешто од нас. Тој го прави тоа затоа што, како добра мајка, сака да си одмориме, да почерпиме сила, да му бидеме блиску.

И така нè повикува и да дојдеме на исповед, зашто на исповед можеме сè да го симнеме од себе. Сите тие гревови што нè оптоваруваат, сите оние зборови што сме ги кажале, а дури и не сме сакале. Сите тие тешки нешта, за да можеме да ги симнеме од себе, за да можеме од храмот да заминеме толку лесни и повторно да собереме сила за наредната недела.

А Христос Бог, како мајка, сака да нè има блиску. Секој сака да ги има своите деца блиску до себе. А Христос сака да Му бидеме блиску. Толку блиску што Тој се претвора во леб, за да може да влезе во нашите нечисти, валкани усти и да биде во нас. Толку блиску сака да ни биде. Кога би Го виделе, не би можеле да го примиме. Кога би знаеле што е причеста, сите би паднале на земја. Кога би разбирале колку е голема таа блискост.

Но Тој доаѓа како обичен леб за да можеме сето тоа да го издржиме. За да можеме да Го примиме, зашто дури толку блиску сака да нè има. Како што родителите сакаат да ги имаат блиску своите деца. Христос е меѓу нас.